Podcast · Episode 11
Vooruitblik 2026
In deze aflevering
De eerste aflevering van 2026 is een vooruitblik: drie trends waar Lars en Philippe zich dit jaar op verheugen, samengevat in drie s’en. De rode draad is een historische parallel: net zoals NU.nl ooit het nieuws gratis en realtime maakte en kranten dwong om op te schuiven naar verdieping, maken AI-samenvattingen het nieuws nu opnieuw tot commodity. Het antwoord van toen werkt ook nu: opschuiven naar wat de machine niet kan.
Trend één is wat ontwerplegende Mario Garcia “being superhuman” noemt: journalistiek met de geur van de mens. Van verhalende podcasts als De jacht op de jeugd en Het verraad van de familie Zilversmid tot hosted newsletters, het gezichtenprogramma en podcasts die openen met de garantie “guaranteed human”. Trend twee is social first storytelling, met als lichtend voorbeeld de Parool-rubriek Klein behuisd: eerst bedenken hoe mensen het verhaal wíllen zien (filmpje, plattegrond, rondleiding), dan pas de rest. En dus: geen “artikelverrijking” meer als versiering, maar visuele vertelvormen die een functie hebben.
Trend drie is misschien wel de belangrijkste cultuurverandering: live kwaliteitsdata op de redactie. Weg van de kale klik en de vertekening door voorbijvliegende bezoekers, naar realtime scores op leeskwaliteit, frequente bezoekers en artikelwaarde, geïnspireerd op het STARS-systeem van de Daily Telegraph. Koppentests die clickbait afstraffen, alarmbellen als de homepage te negatief kleurt, en data die eindelijk de strategie van de hoofdredactie weerspiegelen. De aflevering sluit af met een klein feestje: de podcast bestaat precies één jaar.
“Als je niet meet wat jij belangrijk vindt, dan wordt wat je meet belangrijk.”
Lars Anderson · 45:53
Hoofdstukken
- 0:00 Drie trends voor 2026
- 1:53 Het NU.nl-moment van de jaren twintig
- 6:02 Mario Garcia en de superhuman-revolutie
- 9:26 Verhalende podcasts als voorlopers
- 11:55 Hosted newsletters: de journalist als gezicht
- 15:28 Guaranteed human: menselijkheid als watermerk
- 18:06 Het gezichtenprogramma: van Isolde Van den Eynde tot Elodie Verweij
- 25:14 Trend twee: social first storytelling
- 28:01 Klein behuisd: de Parool-rubriek die social first werd gemaakt
- 31:05 Gamification: The Hunt van de New York Times
- 39:36 Geen artikelverrijking maar visuele vertelvormen
- 45:19 Trend drie: live kwaliteitsdata op de redactie
- 47:28 Artikelwaarde, kanaalscore en de les van de Daily Telegraph
- 53:55 Eén jaar Media Innovatie Podcast
Transcript Lees het volledige transcript
Dit transcript is automatisch gegenereerd en licht geredigeerd; er kunnen onnauwkeurigheden in staan. Tijdstempels linken naar het fragment op Spotify.
Goed, Philippe. Daar zitten we dan, in het nieuwe jaar 2026. Ja, waar gaan we het over hebben vandaag, Philippe?
Nou, er zijn drie dingen waar we ons op verheugen in het nieuwe jaar. Ja, je hoort me in mijn handen klappen. De superhuman revolutie als antwoord op AI. We gaan het hebben over de opmars van het social first denken. En we gaan veel beter naar ons échte publiek luisteren door data die over kwaliteit gaan. En dat gaan we allemaal uitleggen in deze podcast. Nou, dat.
Gaan we doen. Ik had het samengevat in drie termen. De eerste is superhuman van Mario Garcia. Daar komen we zometeen nog op natuurlijk. Tweede storytelling. Daar gaan we het dan over hebben. En ik? Ik dacht van nou, misschien kunnen we bij die derde S blijven. Iets met streaming data of superdata. Iets in elk geval dat de kwaliteit in real time het ja reflecteert in hoe onze verhalen gelezen worden door ons publiek. En laten we gewoon beginnen. Philippe, begin jij bij superhuman.
Nou ja, we hebben natuurlijk het hele vorige jaar over AI gehad en dat zal alleen maar vermeerderd doorgaan dit jaar. Ja, daar.
Is overigens niet iedereen even blij mee denk.
Ik. Nee, want het, het, het voelt soms als een bedreiging. Ik. Ik was een tijdje geleden bij je bij een zitting van het Genootschap Reclamemakers en. Het viel me op dat die allemaal ook enorm, ja eigenlijk bezig waren met hoe AI misschien ze allemaal gaat verdrijven. Maar er was één jonge reclamemaker en die zei onzin, dat is allemaal onzin. Creativiteit kun je niet namaken en daar zijn wij voor. En dat vond ik wel, vond ik echt wel fijn om die jongen tegen te komen.
Nou hartstikke goed. En kijk, dat zijn denk ik ook stemmen die we nodig hebben in dit hele debat die zich niet helemaal naar de slachtbank laten leiden, namelijk wat de opties allemaal wel niet zijn.
Ja, wat.
Kan er allemaal in dit tijdsgewricht?
Nou ja en het leuke is dat juist in je, in je AI gaat wel een heleboel veranderen, ook in het medialandschap en. Maar je kunt er ook een antwoord op vinden en daar willen we het nu over hebben. Kijk, ik heb een tijdje geleden in de directie hebben we over gepraat. Over de gevolgen van de AI revolutie in een van de dingen die ik noemde eigenlijk, is dat we een soort NU.nl moment van de jaren twintig aan het beleven zijn. Even rewind naar toen NU.nl opkwam. Het was eigenlijk voor het eerst dat internet realtime mensen van informatie kon voorzien. En dat was een paar jaar aan de gang. En de kranten wisten nog helemaal niet wat ze daarmee moesten doen en zo. En toen heeft NU.nl gedacht hey, ik heb een laptop en er is realtime verbinding met internet. Ik wil graag elk moment van de dag het nieuws kunnen lezen, in plaats van alleen maar één keer per dag in de krant en nou ja, en. We hebben een feed in de in de krantenindustrie, namelijk ANP, die eigenlijk realtime nieuws uitbraakt. En waarom zouden we die feed niet gewoon aan de mensen geven? Nou, dat is iets wat elke krant is helemaal niet bedacht hadden, want die gebruikt dat als grondstof voor hun, voor hun spullen en daarom.
Heeft het ANP dit niet.
Zagen er ook concurrentie naar. Anp had misschien zelf moeten bedenken, maar die hebben weer contracten met ze. Met hun afnemers natuurlijk. Dus. Maar goed, dat moesten dus jongens op een zolderkamer aan te pas komen, zoals het altijd gaat met disruptie. Maar het interessante is dat dus toen de primaire nieuwsfunctie van kranten eigenlijk aan het verschuiven was naar internet en gratis aan het worden was en. Want als jij een Volkskrant uit 1989 of zo ziet, dan zie je dat het ook nog deels een gewoon uitgeprinte nu.nl is. En er zit ook wat meer waarde elementen in en met interviews en echt onderzochte artikelen en columns. Nou en wat er is gebeurd in antwoord op die nu.nl revolutie is dat. Kranten zijn heel erg opgeschoven naar het uitbreiden van die meerwaarde, dus die gingen meer op weekbladen. Ja, de extra katernen en begonnen meer weekbladen te lijken, veel meer nadruk op die verdiepende interviews, verdiepende journalistiek, meer persoonlijke, gerichte journalistiek. Het is heel duidelijk alles wat niet de primaire nieuwsvoorziening is die nu gratis was geworden. En eigenlijk zitten we nu dus weer op zo'n moment. Want de NU.nl van nu, ja, dat zijn AI synthetische samenvattingen van het nieuws die heel ja, op heel veel manieren tot mensen gaan komen in de toekomst. En ja, dat zie je nu al bij Google die nu een soort nieuwsoverzicht je brengt. Ja, dat is allemaal heel. Daar wordt met zorgelijke ogen naar gekeken in onze, in onze branche en. Maar dat is eigenlijk niet tegen te houden. En als. Als. Als Google het niet doet, dan doen we wel weer wat mensen op een zolderkamer, een paar meisjes die gaan uitvinden hoe je met AI een hele goede nieuwsbron wordt en waar wel. En wat moet dan daar ons antwoord op zijn? Hoe gaan we nu opschuiven naar meerwaarde als journalistiek.
Maar dan eigenlijk En eigenlijk nog meer dan vroeger, is nieuws een commodity. Dat is iets wat.
Water uit de kraan dus. En. Het komt tot je via de stem in je bril of wat dan ook wat we allemaal gaan krijgen. En het wordt gewoon onderdeel. Vooral ook omdat die grote tech bedrijven, die kunnen het onderdeel van hun besturingssysteem maken en die domineren ook de AI revolutie dus. Dus het wordt al erg moeilijk om daar slag mee te leveren om de primaire nieuwsfunctie. Maar we hebben natuurlijk heel veel meer te bieden dan dat en daar, nou ja en daar is mijn analyse. Wat ik toen indirect zei is dat we enorm moeten opschuiven naar het menselijke aspect van journalistiek. Dus gezichten, echte mensen naar voren brengen, heel veel journalistiek tussen mensen doen met mensen, wat natuurlijk ook al altijd hebben gedaan. Maar je kan, je kan dat veel meer benadrukken. En ja, natuurlijk kwam de grote Mario Garcia weer met het beste etiket hiervoor. Ja, want zo is hij nou eenmaal. Even uitleggen. Mario Garcia is dus een man die bij ons geweest is, een paar jaar geleden, en onlangs nog in Antwerpen ook.
Je zou kunnen zeggen dat Mario zelf de superhuman is. Want die man, die man, die kan werkelijk alles. We hadden een paar jaar geleden hadden we inderdaad uitgenodigd voor het concept storytelling, om daar iets over te vertellen. Hij is zelf ooit begonnen als journalist. Ik denk ergens een in Florida, maar hij werd naar een designer en ging een krantje designen. Gewoon een visual designer, zo noemde hij zichzelf. Dus hij heeft zichzelf elke keer weer vernieuwd. En ja, sinds drie jaar is hij nu ook een AI expert. Heeft daar een boek over geschreven met hoe kun je printen en wat werkt. En nu maakt hij de slag naar Ja maar waarom zijn we hier op aarde en kunnen we nog sterker menselijk zijn om het journalistieke nieuws te brengen?
Ja, en dat is een concept is dan we moeten being superhuman en. En wat was een mooi artikel afgelopen jaar op de WAN-IFRA-website.
En daar had je een mooie quote uit gehaald. Moet ik die voorlezen? Ja oké, to be super human today is to defend what machines cannot replicate, emotional depth, lived experience and moral imagination.
This is where the scent of the human komt in.
The sound of the human.
Scent of the human. Sorry, I use this frase to describe a deliberate emotionally resonant way of engaging with the world one grounded in personal history, creative intuition and the essence of self.
Ja, ik hoor je echt een fantastische marketingman. Maar tegelijkertijd zit er natuurlijk een kern van waarheid in.
Nou kijk, hij. Hij zegt in feite ga niet de strijd aan met de machine. Dat staat ook zo in het artikel, maar omarm onze menselijkheid, want dat is de kracht. En eigenlijk, zegt hij, zegt hij jullie journalistiek moet een geur spoor van menselijkheid leggen en dat, nou ja, dat, dat sluit heel erg aan. Ik zeur al jaren bij de hoofdredacties over gezichten die naar voren gebracht moeten worden en meer rechtstreekse connectie. Om dat. In de social media revolutie heb je al gezien dat mensen veel meer navigeren op gezicht en dat er veel meer dankzij de techniek een rechtstreekse band mogelijk is, dankzij video met ze en met influencers en zo.
Maar we. We hebben. Dit speelt natuurlijk al heel lang, want we hebben het ook al heel, heel vaak over het institutionele nieuws en dat we daarvan af moeten omdat er geen mensen in zitten, maar omdat het over instituten en organisaties gaat. En dat mensen daar eigenlijk niet zo heel erg in geïnteresseerd zijn. En die discussie is al best wel wat langer gaande.
Maar ja, dat doen onze redacties natuurlijk al tientallen jaren, al tientallen jaren voor ons gezin zoeken bij iets wat er gebeurt en zo.
Maar de ontwikkelingen van nu, dat is eigenlijk wat die Garcia dan beweert is ja, we worden nu nog harder gedwongen om nog structureler terug te gaan naar de absolute bottomline, de. De absolute noodzaak van het menselijke nieuws.
Ja, en hij haalt in dat artikel dus twee had hij Oscar Wilde aan en Salvador Dali. Maar omdat hij zegt ja, dat zijn echt mensen die hun eigen hele eigen persoonlijkheid in hun werk hebben gelegd en dat daardoor heel onderscheidend was. En dat zijn natuurlijk een beetje overdreven voorbeelden, maar het geeft wel een goed idee. Hij zegt dus de, de die geur waar hij het over heeft van menselijkheid, die moet dus van de maker zelf komen in zijn in zijn verhaal. En ja, dat zijn wij eigenlijk ook heel erg aan het doen op het moment. En ik? Ik wou in dat verband even vertellen over de verhalende podcasts. We hebben een centrale afdeling Audio Nieuws geheten, die podcasts maakt met journalisten van de van de titels, en onlangs heb ik een paar afleveringen gehoord van de jacht op de jeugd met AD voetbaljournalisten Fabian van der Poel en Sjoerd Mossou, gemaakt door Hanna van der Werff. De podcastmaker. En het is zo leuk, want hij gaat over. Ja, jongetjes die goed kunnen voetballen. En dan, ja dan, dan moeten de ouders gaan denken ja, moeten ze nou helemaal in dat circuit dat ze ook een profvoetballer worden? Dus er komen contracten aan te pas en opleidingsscholen en een heel ander leven. Met lang in de auto naar trainingen en toernooien en dat soort dingen. En wat die makers doen is dus over zichzelf ook praten. Dus dat is Fabian. Ja, die was ook ooit zo'n veelbelovende jeugdvoetballer, dus daar vertelt hij over en. Sjoerd En ze hebben het ook over hun kinderen, die dan ook voetballen. En wat moeten ze daarmee? Moeten ze nou eigenlijk deze droom najagen? Of is het eigenlijk één grote ellende? En ze komen bij een gezin thuis waar dit gaande is en waar ze echt in de huiskamer met die mensen praten.
Dus het is op twee manieren supermenselijk. En onlangs werd ook een verhalende podcast gelanceerd door Het Parool van Judith Zilversmid, de chef van PS van de week. Toen nog. En dat daar heeft met Annet rust samen het verraad van de familie Zilversmid gemaakt. En dat gaat over hoe haar grootouders verraden werden en waardoor haar vader in de onderduik moest en haar tante uiteindelijk in Auschwitz eindigde en waar niet eindigde. Die heeft het overleefd. Maar in ieder geval een heel spannend verhaal. En. Maar ze begint, want ze krijgt op een gegeven moment een berichtje van een van de kleindochter van degene die haar grootouders verraden heeft. En dan gaat begint het eigenlijk mee dat ze aan de keukentafel zitten met haar partner Rogier te praten van wat moet ik hiermee? Moet ik dit eigenlijk wel gaan uitzoeken of niet? Dus je bent helemaal vanaf het begin bij het perspectief van de journalist die vertelt. En later kom je bij haar oude moeder binnen en dan gaat ze met de historica samenwerken die er alles van weet, maar die blijkt een eigen boek te willen schrijven. En dan krijgen ze ruzie. En je bent ook bij die ruzie. Nou, dat is wel fascinerend. En zij zijn eigenlijk met die verhalende podcasts en dat gaat al jaren zo. Dat zijn eigenlijk voorlopers van de superhuman journalistiek waar Mario Garcia het over heeft. Overigens raar dat superhuman waar ik nog even zeggen dat betekent eigenlijk bovenmenselijke.
Bovenmenselijke.
Dus eigenlijk helemaal niet wat hij bedoelt, maar dat legt hij ook weer uit in het artikel. Goed. Nou ja, en er zijn veel meer goede voorbeelden, want we zijn nu ook eindelijk begonnen met iets wat me ook al jaren aan het hart lag de hosted newsletter. We hebben natuurlijk de hele Substack revolutie gehad, waar ook heel persoonlijk wordt verteld. Dus Paul Krugman, die zit nu op Substack. Dat is een geweldige economisch columnist en Nobelprijswinnaar die altijd bij The New York Times zat en nu bij Substack zit, lees ik ook over zijn bezoekjes aan Leiden en over allerlei andere dingen in zijn leven en heeft hij veel meer conversational toon. En dit soort nieuwsbrieven zijn wij nu ook aan het maken. En dat is, dat is gewoon een heel goede ontwikkeling volgens mij. Voorbeeld In december kwam Peter Wennink, oud ASML topman, met dat rapport Dat Nederland moet op de schop en we moeten veel meer innovatie doen. En bedrijven moet ruim baan krijgen en moeten ons. Anders kunnen we niet genoeg geld verdienen om onze zorg te betalen en dat soort dingen.
En nou, dat was een grote nieuwsgebeurtenis. Wel van het saaie soort. Er wordt een rapport, dat is wel een belangrijk rapport. Maar goed, er wordt een rapport uitgebracht, maar ik las het bijvoorbeeld over in de Hosted Newsletter van de economieredactie van de Volkskrant, van Gerard van Weezel. Dus er staat daar groot met zijn foto zegt ja. Ik en mijn collega togen naar Den Haag om die topman en we dachten eigenlijk onderweg ja, is dit nou niet eigenlijk gewoon een beetje een bedrijvenlobby die hij aan het voeren is? Of is of klopt het allemaal? En we legden hem die vraag voor. Hij reageerde uiteraard geïrriteerd en ja en. De volgende dag vertelt hij dan ook nog in de podcast de dagelijkse podcast die de Volkskrant heeft. En zo krijg je dus over een heel regulier journalistiek onderwerp, waar ook gewoon precies de goede analyse wordt gemaakt die bij de Volkskrant past. Wat kritische analyse. Dan krijg je opeens een heel erg menselijk deur naar die journalistiek, omdat je een beetje meeleeft met die journalist.
En je krijgt ook een deur naar de besluitvorming. Hoe, hoe komt een verhaal tot stand? Welke keuzes worden gemaakt in het journalistieke proces? Dus er zit eigenlijk een veel grotere mate van transparantie in het maakproces.
Ja, en dat is ook heel belangrijk, want dat is nog een aspect van de gezichten revolutie. Dat je het vertrouwen in nieuws is iets dat onder druk staat in onze huidige wereld. En dat. Dat komt natuurlijk door social media. En dat al die perspectieven die er zijn en de polarisatie en het complotdenken en waardoor instanties minder vertrouwd worden. Ja, dan is dit ook een heel goed antwoord daarop. Om beter te laten zien wie je bent, waarom je die vragen stelt, waar en waarom dat tot deze journalistiek leidt. En in de show notes van die podcast stond dan ook keurig een linkje naar het commentaar van de Volkskrant, dat uiteraard hier een kritische noot over kraakt. En ja, ik, ik, ik vind dat eigenlijk een positieve ontwikkeling. We leren toch gewoon toegankelijker te zijn voor ons publiek op deze manier? Ja. Nou en.
En dan hebben we nog dat er allerlei benchmarks kon komen. Bijvoorbeeld Ik ben een podcast aan het luisteren van Gavin Newsom en die heet This is Gavin Newsom En dan spreekt hij met eigenlijk hele conservatieve stemmen. Daar heeft hij ook heel veel kritiek op gehad. Steve Bannon, de vermoorde Charlie Kirk. Maar als de podcast begint, dan. En dit wordt gepubliceerd bij het mediabedrijf iHeart. En dan begint die podcast en dan zegt hij ja, dit is een podcast van iHeart, maar dan in het Engels: guaranteed human dus die, die, die stempel, zeg maar van dat het daadwerkelijk door een mens is gemaakt, dat wordt steeds meer een ja, een graadmeter.
Voor de journalistiek. Want ik eh ja, er zijn natuurlijk overal in de in onze branche al mensen bezig met watermerken van video's en foto's. En dat is een heel ingewikkeld technisch verhaal. Maar een van de beste watermerken die we gewoon ter beschikking hebben, is gewoon onze mensen laten zien die ook echte mensen zijn. Ja, daar kan je. Dan kan je toch niet tegen op. En dus. Dus voor het vertrouwen in een. In een deels synthetische wereld is het ook heel belangrijk om dit te benadrukken. Dus ik denk dat redacties echt nog veel meer daar naartoe moeten schuiven. En de. Je ziet het ook al gebeuren als ik bijvoorbeeld even een belangrijke politieke vrouw bij een groot nieuwsmerk in onze groep: Isolde Van den Eynde van HLN. Die. Ja, die heeft nu samen met Carl Lietaer van VTM het rapport van de Wetstraat. een vaste podcast. En ja, ze is ook vaak te zien op filmpjes op de site en, en. Ze wordt dus ook vaker voor tv gevraagd, voor talkshows en. Zo wordt dat gewoon een heel erg household figure in Vlaanderen. En ja, AD heeft hoofdredacteur Rennie Rijpma zelfs een gezicht in huis gehaald, namelijk Elodie Verweij van RTL, die eigenlijk heel ervaren was op televisie en iets wat, wat, wat Maar weinig krantenredacteuren hebben over het algemeen en. En zij kan dus nu gewoon heel makkelijk optreden op camera's hebben de een Haagse minuutje gedaan in de in de in de campagne en.
En ze zit ook bij de talkshow Pauw & De Wit, altijd als politiek duider. En daar staat dan AD onder. Dus dat is. Dus. Je kunt ook gewoon heel bewust hierop casten en zelfs mensen binnenhalen of van je eigen mensen zulke mensen maken. Ja, en we hadden daarom bij de opening van het campusjaar vorig jaar hadden we de hoofdredacteur van De Telegraaf uitgenodigd, omdat die krant eigenlijk heel goed bezig is hiermee, heel strategisch en heel systematisch. En ze hebben natuurlijk mazzel gehad met een paar grote gezichten die eigenlijk uit zichzelf zijn ontstaan. Zoals Saskia Belleman, die begon te twitteren uit de rechtszaal en Wouter de Winter, die het goed deed op televisie, op talkshow. Maar hij is nu dat echt. Als een systematisch programma is hij dat aan het doen en hij legt ons heel openhartig uit. Dat is ook echt buitengewoon vriendelijk, want we zitten eigenlijk allemaal hoofdredacties van concurrenten. Hoe hij dat aanpakt? En bijvoorbeeld lanceert De Telegraaf nu nooit meer een podcast waar ze niet gewoon in het podcast icoon een portret van iemand kunnen zetten. Dus het is altijd rond een journalist van die krant. Ja, en ja, dat, dat is wel goed. Om er wat systematischer over na te denken van.
Ja, we zijn hier natuurlijk ook wel al een paar jaar op aan het duwen. Dat. Dat noemen we dan het gezichtenprogramma binnen DPG, om juist gezichten wat meer naar voren te krijgen op de redacties. Hoe vind je dat gaat op dit moment?
Nou ja, ik.
Gaat het snel genoeg.
Ik zie verbeteringen. Maar ja, ik had het er ook wel door. Toch een soort programmatische bedoeling met het binnenhalen van die Telegraaf hoofdredacteur voor die avond. Want ik vind dat zij het wat systematischer aanpakken en dat wij eigenlijk iedere hoofdredactie zou gewoon een programma moeten hebben om dit te doen en mensen aanwijzen en. En wij als campus. Wij werken bij de campus van DPG Media en daar op interne opleidingsinstituut En daar hebben wij ook een gezichten cursus gehad waar je cameratraining krijgt en social media en podcastoptreden en dat soort dingen. En ja, dat daar willen wij heel graag terzijde staan. En met de mensen die dan? Die dan ertoe besluiten met hun hoofdredactie dat zij een gezicht zijn op een bepaald onderwerp en. En dan kun je. Kun je ook verdere opleiding krijgen daarin? Ja.
Maar je ziet dus eigenlijk dat. We praten hier al drie of vier jaar over die creator economy. Die is al sterk aan het groeien in de afgelopen jaren. Eigenlijk tegelijkertijd simultaan met de AI revolutie. Maar je ziet nu eigenlijk dat nog sterker in een stroomversnelling komt omdat die AI dat. Ja, je moet dat onderscheid gaan maken om het menselijke aspect naar voren te duwen.
Precies en het was. Eerder was het eigenlijk een antwoord op de social media revolutie van waar je. Waarin je het gezicht en de mens steeds belangrijker werd. En nu wordt het gewoon nog een slagje belangrijker. Precies zoals je zegt. Maar ik zie dus ook wel echt de goede dingen gebeuren waar dat waar, dat echt een, een kern van de beslissing is. Bijvoorbeeld AD begint met een dagelijkse podcast, dus vorig jaar mee begonnen. Ja, en om 16.00u en dat is Praat mee met AD. Dus ze hebben eigenlijk hun rubriek van de site overgenomen waar je mee kan praten, die ook in de krant staat en zo waar lezers iets zeggen. Maar nu hebben ze dus een onderwerp, kiezen ze waar je iets over kan vinden. En de journalist die daarover verslag heeft gedaan, die is te gast in de podcast en wordt gepresenteerd, meestal door Manuel Venderbos, die dat heel goed doet, vind ik. En dan is er daar daarna een. En dus. De journalist stapt dan naar voren. Maar daarnaast is er ook nog een AD opiniemaker gezicht bij, zoals Angela de Jong of hoofdredacteur Rennie Rijpma of Debby Gerritsen en. En er is lezersinteractie, want het is een interactie ding eigenlijk. Dat praat mee en die komen dus ook soms in audio voorbij. Dus ze hebben een audio berichtje waarin ze hun mening zeggen. Ja, als ik dus ik dus op alle manieren is het, is het menselijk, De interactie is menselijk. De. De, de. De gezichten komen naar voren, zowel van de verslaggever als de opiniemaker.
Dus ja, ik vind dat daar heel goed rekening is gehouden met deze superhuman beweging. Ja, en hebben we nog de events dat we ze. We gaan nu theater in met de. Met allerlei podcasts en dan zie je dat daar ook heel veel jonge mensen zitten. Dus mensen willen ook graag de mensen zien die ze kennen van de stemmen. Want die audio is ook gewoon een hele nabije manier om met iemand bevriend te raken, omdat je gewoon die stem in je oor krijgt. En dat is heel intiem eigenlijk als bij radio altijd al geweest, maar daar maakt podcasts enorm goed gebruik van. En dan ook nog mensen in het. In het schermtijdperk willen ze ook graag gewoon samenkomen met mensen die dezelfde belangstelling hebben en mensen in het echt zien, Dus daar kunnen we ook in voorzien. Wat dat is wel echt een interessante beweging vind ik. En ik vind het ook wel leuk, want het is. Kijk je met AI kan je allerlei zorgen over maken en dat gaat natuurlijk ook onze workflows veranderen en al dat soort dingen en. Sommige functies zullen overgenomen worden door machine en dan zullen mensen zich zelf opnieuw moeten uitvinden. Wel eens en zo maar. Maar hier, dit sluit echt aan op wat wij al heel goed konden en wat we deels ook al deden. En het legt alleen extra een extra laagje erbovenop waar je nog meer van jezelf in kwijt kan. En eh, ja, dat, dat is eigenlijk voor journalisten helemaal niet zo slecht nieuws.
In zekere zin is het eigenlijk heel, heel goed nieuws, omdat je weer teruggaat naar die absolute focus op journalistiek voor mens. Ja, puur gericht op de mens. Hoe kunnen we verschil maken in hun leven? Hoe kunnen we relevante verhalen vertellen? Hoe kunnen we de mensen erbij betrekken die echt iets toevoegen aan het verhaal waar je op dat moment mee aan het werk bent? Dus ja, de die, die absolute focus daarop. Ik denk dat wel echt een toevoeging gaat zijn in de komende, nou ja, eigenlijk in het komende jaar.
Ja, ja, nou, we waren er al mee bezig en dat gaat, Dat gaat dit jaar zeker verder uitgebouwd worden.
Ja, en toch vind ik het. Wat ik er wel interessant aan vind is, is het conflict eigenlijk tussen enerzijds de opkomst van AI en dat alles maar een commodity wordt en dat alles maar gratis wordt en. En dat AI op alles jouw antwoord gaat geven. En tegelijkertijd dat je die angst een soort van moet weerstaan door terug te gaan naar je kern en heel doelgericht, ja, je de journalistiek te gaan maken waarmee je de echte mensen overtuigt om te gaan luisteren, lezen, kijken naar weer echte mensen. En ik? Ik dat is toch wel een gewaagde stelling.
Maar ja, het is het is het gevoel wat moet met gevoel gemaakt zijn en moet. Het moet gevoel goed overbrengen. En dat betekent niet dat alles over gevoelens moet gaan, maar het gaat. Want het gaat soms over hele. Over hele abstracte dingen als een rapport over innovatie. Maar. Maar. Maar het moet wel. Het moet. Gevoel van intentie en. Dat is iets wat een machine nooit kan, want die is eigenlijk aan het computer en die is niet aan het voelen. Ja, hij kan wel doen alsof, maar. Maar ja, dat hebben mensen natuurlijk snel genoeg door.
Ja, ja, en dat geldt in zekere zin voor en voor het ANP, ANP bijvoorbeeld. Ook als je als het gaat over nieuwsjagen, als het gaat over het nieuws vinden dat. Dat moet gewoon gebeuren door echte mensen. Maar dan kan het wel natuurlijk zo zijn dat een AI aan de andere kant, aan de achterkant, die alles wat die mens heeft gevonden in elkaar zet om daar weer een nieuwsbericht van te maken.
Ja dus. Dus als instrument om uiteindelijk iets te produceren is het, is het. Niet. Ik kan het heel nuttig zijn natuurlijk, zeker als je er heel goed naar blijft kijken, op blijft letten. Want het is natuurlijk nog lang niet foutloos en. En je. Het gaat ook om de toevoeging van. Van het menselijke Maar voor constructie en voor om omschrijven of een scenario ergens van maken of een filmpje. Ja, dat, dat is natuurlijk prima als daar gewoon efficiënte instrumenten voor komen waardoor we sneller dingen kunnen maken waar we dan weer dat menselijke gevoel in leggen. En dat, dat is gewoon wel het allerbelangrijkste. Dat blijft het allerbelangrijkste.
Gaan we naar stap twee waar wij ons op verheugen in het komende jaar? Ja, de storytelling.
Ja. Nou, het is interessant dat wij tegenwoordig, nou ja, we hebben het natuurlijk moeten het even over sociale media hebben die onze manier van consumeren hebben veranderd en veel visueler hebben gemaakt. En ja, wij proberen onze journalistiek daardoor ook iets visueler te maken en ook dingen te maken die ook specifiek op social media het goed doen. Want kijk, wij hebben natuurlijk het allerliefst dat mensen naar onze eigen platforms komen. En dat zal misschien ook toenemend belangrijk zijn in het AI tijdperk. Maar er zal zeker een hele grote digitale snelweg zijn die nu bestaat uit de social media die we nu kennen. Maar we weten helemaal niet wat er nog in de toekomst komt. En we zijn in Europa ook druk aan het denken. En ik zit ook allerlei praatcircuits en processen om de social media terug te krijgen van big tech en een publieke variant daarvan te maken en zo dus. Dus hoe dat zich ontwikkelt weet ik niet, maar we weten zeker dat ze er zullen zijn en dat er dus zo'n digitale snelweg is waar je waar je bord langs moet zetten om te laten zien dat je bestaat. En dat er zoiets als goede journalistiek bestaat.
En van deze titel En eh ja, daar, daar kan TikTok en Instagram op dit moment heel goed voor dienen. En. Maar ja, het is natuurlijk wel fijner als je ook iets kan maken wat voor je eigen platform werkt en wat. Want het is natuurlijk allemaal extra werk om. Om het ook kijk en de. Wat? Het leuke is wat we nu zien gebeuren het afgelopen jaar is. Ook is er veel meer video gemaakt bij NU.nl en bij AD en Explainers, TikTokfilmpjes bij NU.nl. Heel veel. En zelfs de Volkskrant is op TikTok gegaan. En. En ja, met de eerste experimenten zie je gewoon een journalist na vertellen wat ze heeft opgeschreven in haar artikel en wat ze heeft uitgevonden. Marieke de Ruiter bijvoorbeeld, economie journalist van de Volkskrant en dat werkt prima. En het is ook niet heel veel extra werk, want zij heeft al die hele journalistiek gedaan en. Dit is een soort standaard nabewerking, zoals ik vertelde over check die en die, die moet en zijn hosted newsletter schrijven en hij moet even in de podcast optreden en hij moet even een filmpje maken. Dat wordt gewoon het standaard standaardpakket na bewerking van een artikel?
Ja, maar tegelijkertijd is het niet echt nabewerking. Want het verhaal wat ze maken voor de video. Het is niet zozeer dat ze dat artikel navertellen, maar het is wat ze vertellen wat ze hebben gevonden in hun journalistieke proces. En dat kun je op verschillende manieren. Kun je dat zeg maar de wereld in krijgen? En dat kan via een video first strategie. Of dat kan via een geschreven verhaal en die. Die verschillende werkwijzen, die zullen steeds meer naar voren gaan komen.
Want. Want ik, ik, ik, ik, ik zeg het nu net iets te simpel van Je vertelt gewoon even je verhaal. Ja, want je wilt daar natuurlijk wel weer wat persoonlijkheid inleggen en bijvoorbeeld die authenticiteit en die menselijkheid weer bereiken. En ik sprak laatst met iemand die hier wel veel van af weet en een jonge vrouw en die zei ja, je wilt eigenlijk veel liever dan een journalist die vertelt wil je dat? Dat, dat ze even een filmpje heeft opgenomen met haar telefoon terwijl ze bezig was aan de research? Dat ze dan veel overtuigender eigenlijk op social media als alweer een volgende stap waar we over moeten gaan denken. Dus. Dus het staat niet stil. Maar ik, ik, ik kwam een heel goed voorbeeld tegen van hoe, hoe, hoe dit kan werken. Het Parool heeft een rubriek bedacht, klein behuisd dat gaat over klein wonen in Amsterdam en dat is mensen die op 29 of 32 vierkante meter wonen en Nou en. Hier is heel erg nagedacht van ja, hoe wil je dit nou het liefst? En dat is ook precies wat met visual storytelling. Je moet echt nadenken hoe? Wat wil je nou het liefst zien hiervan? Wat, wat, wat, Hoe wil je het liefst tot je nemen? Natuurlijk wil je die ruimtes zien. Je wil naar binnen en je wil ook de mens zien die daarin woont. En. Nou en deze. En ze hebben dus hele leuke filmpjes gemaakt waar je die mensen ziet die je even rondleiden door huis. En je ziet ook even in het begin zo'n een plattegrondje van het huisje van het appartementje en.
Een hele leuke animatie achtige manier.
Ja, een leuke animatie voor gemaakt. Nou en. Ik spreek allemaal mensen in Amsterdam die, die niet het Parool lezen maar die dat allemaal voorbij hebben zien komen op hun social media. Dus dat is een waanzinnig goede productie voor die awareness laag, zoals het dan in marketing termen wordt genoemd. Allemaal mensen die nu op haar geattendeerd zijn dat Het Parool dit doet. En het grappige is het artikel als je dat opent hierover. Dat begint ook precies met dit filmpje. Ja dus. En dat is daardoor ook een hele levendige ervaring. Die artikelen staan allemaal in de best gelezen lijst. Het is gewoon een hele populaire rubriek geworden. En ik sprak met een van de twee nieuwe hoofdredacteuren van Parool hierover Hilda van der Bijl, de ex hoofdredacteur van Linda en zij zei Ja, wij maken dit social first. En dat is eigenlijk voor het eerst dat ik die term hoorde. En ik vond het interessant omdat. We hebben in de vorige hoofdredactie van Parool onder Camilla Leipe, die heeft eigenlijk gezegd van we gaan alleen nog rubrieken maken die het goed doen, digitaal en dan mogen die ook vervolgens in de krant staan. En dat was, dat was, ja, dat toen een goede zet en de en daar zijn ook aantal rubrieken uit voortgekomen. Parool die het die het heel goed doen digitaal. En die staan ook in PS van de week bijvoorbeeld. En ja, daar doen ze het natuurlijk dan ook goed. En dat is een hele goede omkering van het van het oude krant denken. En nu wordt er eigenlijk nog een laag boven. Nee, nu ga je eerst aan de buitenste, aan de buitenste laag van de niet. Waarom mensen denken. Hoe gaan we die interesseren voor dit verhaal? En dan van daaruit redeneer je door en maak je ook iets wat ook weer op wat, wat ook weer op je digitale platform kan werken. En dan is er ook nog eens een printversie van denk ik. Dat weet ik eigenlijk niet eens. Maar.
Maar ik hoop het, want ook in de krant zal het een rubriek zijn die het prima doet. Ja heb je misschien niet het filmpje, maar je hebt wel het verhaal. Maar het doet me een beetje denken aan het verhaal in de New York Times. Dat is een reeks en dat heet The Hunt. En ik weet niet of je dat wel eens gezien hebt, maar dan dat het. Het speelt al sinds 2019, dus dat is al best wel een paar jaar dat ze die rubriek maken. Maar bijvoorbeeld Jan-Willem en Marieke zoeken samen een huis, hebben € 350.000 tot hun beschikking en. En ze zoeken iets in de wijk of ergens in Amsterdam. En in dat geval in New York. En dan gaan ze kijken van ja, welke? Welke drie huizen gaan ze kopen? Ze hebben drie huizen die mogelijk kandidaat waren en dan gaan ze die ook helemaal laten zien van nou is dit huis A, B of C en dan laat ze alle karakteristieken en elementen zien en dan staat eronder ja, welk huis denk je dat ze hebben gekozen? En dan kun je, dan kun je kiezen. Dat is een beetje de gamification dan van een artikel, van een verhaal.
Dat het.
Leuk. En dan klik je daar op en dan zie je nou allereerst zie je, wat zouden de meeste andere mensen hebben gekozen? En daarna kun je nog een keer kiezen en dan zie je wat ze zelf hebben gekozen. En dan komt de vervolgstap. Wat hebben ze er dan van gemaakt, van dat huis zeg maar. Hoe is het dan geworden?
Ja, dat is wel heel grappig. En dit soort gamification, want ik zag ook een keer een artikel. Dat was wel een slim trucje van de van de cross media afdeling van de Volkskrant toen die dat ging over onderzoek voor de vorige verkiezingen en van wat? Wat vinden de mensen het belangrijkste item? En dat ging allemaal over immigratie en. Wat vinden die mensen dan dat als maat tegenmaatregel kan nemen tegen te veel immigratie? Hoe ver gaan de mensen? En. Maar dan kon je eerst zelf invullen wat jij vond en. Nou hoe ze. Dus hoe, hoe sterk denk je hierover? En vervolgens liet ze dan pas zien wat de mens erover dacht. Nou, dan is je aandacht helemaal gewekt. En dan kwam er een alinea van het artikel, die je dan met heel veel meer belangstelling leest. Want dan gaat het analyseren wat je zelf voor interactie hebt gehad. En dat werkt hier met de New York Times ook zo.
Want de manier van tellen van vertellen maakt jouw onderdeel van het verhaal, omdat jij zelf al hebt gekozen. Je hebt jezelf ergens toe verhouden en. En daarin maak je dan een keuze.
Ja, dat is een beetje zoals sportsbetting werkt bijna van. Als mijn zoons dan een tientje hebben ingezet op het eerste doelpunt van Davy Klaassen, dan zitten ze toch met net meer spanning voor de buis. En dat is dit natuurlijk. Iets heel ergs waar allemaal jongeren aan verslaafd zijn. Ik moet hier een kleine waarschuwing uitdoen gaan gelukkig een beetje in de perken gebleven bij mij thuis. Maar. Maar ik vind het wel interessant dat zeg maar een soort inzetten op. En dat kan je op heel veel manieren doen. Dat hoef je niet altijd met, met tientjes op doelpunten of zo.
Maar het kan al met participatie.
Ja, het is participatie is ook eigenlijk de inzet verhogen van een artikel in zekere zin nou heel leuk. En ja en dit soort storytelling dingen. Lars, jij bent vorig jaar bij de Stentor geweest, twee weken en we hebben ook Nathalie Nijhof, een en visual storytelling consultant die langs redacties gaat en met journalisten werkt. En wat moet er nou volgens jou gebeuren om, ja, mensen die toch altijd opgeleid zijn en gewerkt hebben in gewoon stukjes schrijven om die over te krijgen. Want ik wil nog even Mario Garcia citeren, want hij, ja hij is hij. Hij blijft toch altijd in je hoofd hangen met sommige van die van die gimmicks die hij heeft. Hij zei bijvoorbeeld over toen hij hier over storytelling vertelde van ja, s avonds zijn jullie allemaal visual storyteller, want dan zit je in je WhatsApp groepen, zit je babyfoto's, kattenfilmpjes, locaties, polletjes te delen. Allemaal hartstikke leuk en dan kom je de volgende ochtend op het werk en dan ga je gewoon weer stukjes tikken met woorden en ga je helemaal niks doen.
Ja, hij had ook een de, de. Ook daar had hij weer een streamer, namelijk. Keep the finger happy dat. Mensen willen graag swipen en dat is ook de manier waarop ze door en door een verhaal heen gaan. Dus die, die duim of die vinger, die dan streelt over dat smartphonescherm en langzaamaan dan ja, de het verhaal zeg maar zichtbaar maakt. Want in het begin zie je alleen maar de cover min of meer en dan scroll je naar beneden en dan komt het verhaal tot je toe in de. In de klassieke artikelvorm zeg maar. Ja, en daar werken de meeste redacties nog mee. En ik was dus inderdaad twee weken bij. Bij de Stentor liep ik mee, een week in Apeldoorn, een week in Zwolle en ja, en dan zat ik gewoon bij de gesprekken van de chefs van Nou, wat zijn de belangrijke onderwerpen? En dan dacht ik met ze mee over ja, welk verhaal leent zich nou voor een net iets andere vertelling? En de. De belangrijkste stap die redacties moeten maken is om gewoon een beetje ja, hoe zeg je dat eigenlijk, dat je een beetje vertrouwd voelt met de manier van werken, die dan nu nog nieuw is voor ze? Dus als je het niet gaat doen, dan zal het niet gebeuren. En je hebt zeg maar de enthousiaste mensen nodig die, die de anderen op sleeptouw gaan nemen om te laten zien van ja maar dit is eigenlijk hartstikke leuk. Er zijn allerlei kansen. Je kunt op een hele nieuwe manier vertellen Nou, dit vertellen wij natuurlijk al. Al tien jaar. Inmiddels misschien al wel sinds 2012, sinds Snow Fall bij de New York Times uitkwam. Sindsdien kan eigenlijk alles. Dat is een beetje mijn eh mijn motto geworden. Maar daar heb je natuurlijk ook bepaalde tools voor nodig. Dus je moet kijken van nou kun je dingen embedden, in je artikel kun je de video's in kwijt. Nou die, die, die opties, die zijn nog lang niet altijd optimaal.
Maar ze zijn er wel hard aan het werken nu ze eindelijk ook een preview bij de bij de premium titels gekomen.
Je hebt heel diplomatiek verteld wat we. Wat we allemaal goed doen, maar de. De. Er kan natuurlijk op basisniveau best wel veel. En dat. En dat merkten we wel, dus dat je wel video's toevoegt dat je wel is dat je gaat kijken met een quiz. Dat je dus op andere manier gaat proberen om dat verhaal te vertellen? En ja, je had het er net eigenlijk over dat je dat sommige mensen nog steeds heel erg voor de voor de printkant werken. En dat is natuurlijk wel een realiteit van de redactie, dat er nog steeds een printkant is. En soms maak je een verhaal, een digitaal verhaal. Digital, letterlijk digital first of social first. Wat niet helemaal. Wat dan straks niet meer om te zetten is naar een printartikel. En dat is voor sommige redacties dus heel erg moeilijk om dat te accepteren. Want sommige verhalen, die ja, die zijn zo verteld. Met beelden ertussen, met grafieken ertussen met daar daarna weer foto's tussen die. Ja, dat laat zich heel moeilijk vertalen naar een papieren editie daar. Daar gaat dus meer werk en extra werk in zitten.
Ja, althans zoals we die nu maken. Want in zekere zin denk ik dat papier ook zou kunnen werken.
Ja, dat denk ik absoluut. Maar dan zul je het op een andere manier moeten inrichten. Dus dat betekent dat we digitaal kunnen leren van het print product. Of andersom, dat we dat we kunnen leren van het print en digitaal.
Ja, nou ja, en ik, Ik denk dat dit ook wel soms een beetje wordt overdreven. Want als jij journalist bent en je hebt dingen een beetje beeldend beschreven en je en je en je hebt hier en daar naar een afbeelding toe geschreven of vanuit een foto, ja dan kan je wel zo omgooien, dat is een half uurtje werk. Dan heb je artikel omgegooid naar iets wat we wat gewoon onder een grote foto in een krant kan staan en.
En dat is helemaal waar. Maar je merkt gewoon dat er Dat er soms nog wat. Wat redacteur zijn die daar die daar toch mee worstelen en die zullen we dan weer op sleeptouw moeten nemen met Ja maar dit zijn allemaal, want ik denk graag in kansen en jij ook, want dit zijn allemaal mogelijkheden die er zijn. Ja dan misschien moeten we nog even in 10 minuten dan even de pagina omgooien. Maar ja, zoveel meer werk is dat nou ook weer niet.
Ja, en we willen ook nog meer leren van wat er dan werkt. Want je noemde Snow Fall al. Dat was natuurlijk een heel beroemde destijds van de New York Times en helemaal vol met toeters en bellen. Maar eigenlijk moeten we ook beter gaan kijken. En dan zijn we met ze, met onze data afdeling ook wel goed naar aan het kijken van wat gebeurt er? Want de. Want sommige visuele blokken kunnen ook afhaakmomenten zijn in een artikel en wanneer is het nou echt effectief? En dat is vrij moeilijk om dat met data alleen te onderzoeken. Dus dan zou je ook kwalitatief moeten onderzoeken. En dat gaat Nathalie nieuw of ook doen in het nieuwe jaar. Ja, zodat we ook wat meer centrale kennis organiseren van ja, wat werkt nou echt en wat is nou echt prettig voor de mensen en wat kunnen we laten zitten of onze moeite besparen? Of ziet er wel heel fancy uit. Maar eigenlijk heeft hij helemaal geen journalistieke zeggingskracht, want dat gevaar dreigt ook altijd bij wat dan verrijking wordt genoemd. Dat je toeters en bellen er aan gaat hangen, zonder dat het eigenlijk enige indruk maakt op de lezer.
Maar dat was dus al in de tijd na Snow Fall. Dus je had Snow Fall en dan kwam er in één keer kwamen er heel veel verhalen bij The Guardian, bij alle, bij alle titels en. Maar ook bij de Volkskrant, waar ik toen nog hoofdredacteur was. En in die tijd begon ik de startup Fosfor, longreads, waarbij ik altijd ontzettend boos was op de Volkskrant. In dit geval van kom ze weer zitten ze weer hun longreads gratis weg te geven omdat er toen nog geen pay off voor zat. Terwijl ik daar een verdienmodel op probeerde te maken. Maar ook daar zag je dat je bijvoorbeeld als je, als je er was een verhaal over Rusland en dat je de trein nam. En dat zag er prachtig uit. En niet op mobiel, maar op de desktop. Want we waren nog niet zo ver dat mobiel toen leidend was. Maar wat je zag was dat die dat die trein dan heel mooi met je mee reed. En als ik dan het hele verhaal bekeken had, had ik het niet gelezen, maar had ik bekeken. En dan dacht ik van wauw, wat een fantastisch verhaal. En dan zag je ook op Twitter en zo dat iedereen dat deelde. Maar uiteindelijk stelde ik me wel de vraag van oké, maar iedereen deelt dit, iedereen vind het fantastisch, maar wie heeft het werkelijk gelezen en ja, en daar gaat het dan eigenlijk om. Wat voeg je toe zodat het daadwerkelijk een onderdeel is van je verhaal? En je noemde net al de term artikelverrijking. Ik zit altijd een beetje te ageren tegen de term artikelverrijking. Ik wil dat we daarmee stoppen, maar dat we het een visueel vertelelement of een visuele vertelvorm noemen, omdat je daarmee zegt dit is een belangrijk onderdeel van mijn verhaal. En als ik het weghaal, dan snap ik dat verhaal niet meer precies.
En het is niet, en daar gaat het ook niet, een extra slinger die je ophangt.
Inderdaad, het is niet een rustmoment of een streamer die je wil inbouwen. Nee, alles moet een functie, een functie hebben in, in die digitale vertelstem.
Ja, en dat, en dat sluit eigenlijk aan op wat ik vroeger ook al die discussies wel met soms met foto redactie van Ja, het is een heel mooi beeld, maar het gaat mij om journalistieke zeggingskracht en. Mooi beeld op zich kan ook een waarde hebben. Maar, maar. Maar het is allemaal nog veel sterker als de kop met het beeld samen een bepaald verhaal vertelt, waardoor je heel erg geïnteresseerd raakt in wat er wat er in dat artikel staat en wat natuurlijk interessant is en wat jij bij De Stentor hebt ondervonden. En dat op alle redacties ondervinden dat. Dat is een manier van omdenken. Want je moet dus eigenlijk bij het begin van het artikel al gaan nadenken Is dit eigenlijk op? Wat is eigenlijk de optimale vertelwijze? Eigenlijk een beetje zoals bij die kleine appartementen van Het Parool van ja, eigenlijk wil je gewoon zien Nou, we gaan het laten zien en. Die beslissing kan dus niet achteraf komen. En je ziet dus dat. Bij HLN was ik twee dagen op stage in november en ja, daar zie je dus dat ze visual producers hebben en die zitten ze al mee te denken in vergaderingen en met journalisten en met chefs en ze evalueren ook. Ik was bij een evaluatie waar dan de art director zegt ja, dit werkt blijkt toch heel goed te werken. En waarom hebben jullie dat onderwerp niet ook deze aanpak gegeven? En. En ja, en dan is er dus een discussie waarin ook langzaam de mensen die er echt toe doen voor deze keuzes, dat zijn namelijk de chefs en de journalisten zelf, de dat die eigenlijk een beetje thuis raken in deze manier van denken. Wat vroeger eigenlijk een echte vormgevers manier van denken was voor artistieke mensen en creatieve creatievelingen met. Met visuele. Nee, dat moet u. Iedere journalist moet dat nu ook een beetje in zijn in zijn toolkit hebben zitten.
Ja. Nou ja, en wat je. Wat je ook wel zag was dat. Soms komt het gewoon niet helemaal uit de verf. Soms heb je een idee. Zoals toen ik in de in Zwolle was. We hadden een of ander idee voor iets en daar kwam het. De wat? Er was een muurschildering gevonden in een kerkje. Ik, ik denk een muurschildering van Jezus. En dat was dan toevallig in de buurt van Pasen, dus dat kwam eigenlijk heel mooi uit. Nou en toen dacht ik nee, maar er is een muurschildering. Ja, wat ga je dan? Dan ga je niet over schrijven. Dat is een muurschildering, Dat wil je laten zien. Je wil laten zien hoe bijzonder dat is. Nou, en toen hebben we daar over doorgedacht. Hoe kunnen we dit nou het beste doen? Ja en Het zag er. Uiteindelijk was het was het denk ik in een in een visuele vertelling. Best een prima vertel voor. Maar ja, waarschijnlijk had er meer ingezeten als we beter de video's hadden gemaakt. Als we. Als we niet zomaar video's hadden gebruikt die toevallig door iemand anders waren gemaakt. Want ja, die zijn dan toevallig wel gemaakt, maar dan zijn ze niet zo gemaakt dat ze geoptimaliseerd zijn, bijvoorbeeld in staande vorm voor een mobiele vertelling. Of snap je de zender of hij is er zit te veel trilling in, of er gebeurt zoveel wat dan eigenlijk onvoorspelbaar is. Dus je moet dat echt heel goed, heel goed afdichten. En ja, daar had Mario het dus eigenlijk ook over: maak nou eens een storyboard. Ga werken is schematisch uit van hoe moet het er dan ongeveer uitzien? Plak iets aan de muur en schets zeg maar hoe dat verhaal er op mobiel uit gaat zien en waar je dan je beelden wil hebben. Hoe schrijf je er naartoe. En daar hebben we heel erg mee geoefend in die in die twee weken dat ik bij de Stentor was.
Nou, bij Trouw heb je sinds een jaar een verhalenloket en daar zit Anita Huisman onder andere. En die en die en die hebben dat ook echt aan de muur gehangen, zoals storyboards en dan.
Maar er is ook maar één manier je moet dat visualiseren. Ja, anders krijg je het. Krijg je het gewoon, dan krijg je er gewoon geen grip op.
Ja, nou ja, goed, maar dat zijn wel interessante bewegingen allemaal. En de. Deze januari begint bij AD ook zo'n visual producer Kelly van Zuidam die van NU.nl komt. Dus het zit wel. Er zit echt beweging in.
Overigens denk ik door al die redacties, inclusief de Stentor. Ze willen allemaal heel graag een visual producer, dus misschien kunnen we die kant op sturen.
Klinkt het. Klinkt heel chique inderdaad, maar uiteindelijk moet je moet natuurlijk gewoon een deel van het normale journalistieke proces worden. Philippe, er is nog maar heel weinig tijd voor het laatste.
Jij zit lekker op de praatstoel. Live data op redacties zie ik hier staan. Ja, ofwel streaming data om bij de S en de en de en de slogans te blijven. Liever superdata.
Ja, nou kijk, data op redacties, daar zijn we natuurlijk ook al lang mee bezig in de journalistiek en de is altijd een grote valkuil. Want als je alleen optimaliseert op wat je kunt meten, dan. Dat is vaak niet het hele beeld. En dat hebben we natuurlijk allemaal heel snel geleerd met de. De kale klik. Dus gewoon pure artikelweergave. Ja, als je daar alleen naar kijkt dan, dan ga je de verkeerde dingen groot maken die uiteindelijk je gezicht veranderen op een manier die je niet wilt hebben.
Daar hebben we eigenlijk ook weer een slogan voor. En volgens mij was die slogan zoiets als je niet meet wat jij belangrijk vindt, dan word wat je meet belangrijk.
Ja, ja, nou dat is een hele goeie. Dat is dit is de valkuil. En nou hebben we, weten we dit al heel lang en. En een goede journalist weet dat ook. Dus ik was laatst op de redacties en Samensteller Zo ja, die heeft dan een show nieuwtje en die staat dus in de smartocto-overlay Tentacles staat hij op één, dus dat is het meest aangeklikte. Maar hij houdt hem toch laag op de pagina, want hij weet ja, ik ga hier niet mee openen, want dan maak ik mijn titel belachelijk. Nou.
Dat is omdat het bereik dan inzakt.
Dat is nee, dat is nee, want, want dit heeft al veel bereik. Maar dan maar. Maar je. Je kan het nog extra aanvuren door nummer één op één op één te zetten, maar dat doet hij dus juist niet. Nou hebben we ook kwadranten al ontwikkeld, al jaren geleden, en die veel genuanceerder beeld geeft. Die kijkt naar frequente bezoekers, naar of ze het ook uitlezen of niet. Lees kwaliteit. En Maar die, die kwadranten, die kun je alleen achteraf. Dus 00.00u later kan je die zien en dan spelen ze toch niet zo'n rol in de redactie. Keuzes daardoor En nu komt er iets heel moois aan wat we dit jaar, ja, waar we vorig jaar al mee begonnen zijn en al een jaar aan gebouwd. Ongeveer met een met pilots. En die worden. Dit jaar gaat het op alle redacties komen en dat is een live systeem dat ook deze genuanceerde dingen als leeskwaliteit en frequente bezoekers en in ogenschouw neemt.
En daar ligt wel heel lang op eigenlijk.
Het hele artikel waarde en kanaalscore. En dus die nuance van die kwadranten, die gaat live komen. En nu al hebben we de koppen testen al deze behandeling gegeven. Dus de oorspronkelijk koppen testen zeggen van wel. Welke krijgt de meeste clicks. Maar nu zegt u al welke krijgt de meeste clicks en leidt ook tot meer dan 30 seconden leestijd? Ja, zodat ze daar worden eigenlijk dus de mensen die klikken en dan teleurgesteld zijn, die worden daar een beetje uitgehaald. En. En dan wordt dus eigenlijk clickbait. Kop wordt afgestraft in zekere zin in deze nieuwe koppen. Test dus. Dus zo gaan we steeds beter focussen op wat er nou echt belangrijk is. En in zijn andere zijn ons voor geweest. Ik was in Londen twee jaar geleden bij de Daily Telegraph om het STARS-systeem te bekijken, en dat is Single Telegraph Article-level Acquisition and Retention Score. Dat heet de Stars dan samen in afkorting en dat zijn ook sterretjes en. En dan zegt ook zo'n redacteur van: I go to look into my stars en dat is dus ook live, zodat je ook nog aanpassingen kunt verrichten. Dus zoals je ziet dat mensen afhaken, dan kun je nog iets doen. En het leuke van die afkorting Stars is dat het dus acquisition en retention is. Dus het gaat om abonnees maken en zo en ze vasthouden. Dus dat is een enorme kwaliteitsimpuls en dus weg van de weg van de kale click, weg van ook van die flyby's die onze cijfers, de grove cijfers toch enorm vertekenen.
Want er zijn een heleboel mensen die, ja die op iets afkomen via allerlei kanalen waar, waar, waar, waar dit artikel verschijnt of de kop van het artikel en dat zijn mensen die helemaal nooit een abonnement zullen nemen, die ook niet vaak terugkomen, maar die tellen wel allemaal mee voor de voor de harde cijfers. Dus dat harde bereik cijfers echt een behoorlijk verneukeratief, gevaarlijk ding om naar te kijken. En ja. En ik ben zo blij dat we het nu echt kunnen gaan nuanceren. Live. Waardoor we nou ja en dat en dat gaat nog verder. Want we weten ook steeds meer wie onze lezers zijn. En daar kan je het ook nog mee gaan combineren in de toekomst en in de. In Scandinavië doen ze dat al en daar hebben ze bijvoorbeeld ze. Dan zeggen ze ja, ik wil nu optimaliseren voor lezers tussen de 25 en de 45 en. En dan ga je scores heel erg omlaag. Maar, maar. Maar de redactie krijgt opdracht om die score dan ietsje omhoog te krijgen. En dan en dan. Dan gaat natuurlijk je hele. En dan? Dan ga je data eindelijk weerspiegelen wat de strategie van de hoofdredactie is. En dan kan je dus per titel allemaal afspreken.
Het ingewikkelde hier is dat bereik natuurlijk een heel belangrijke meetwaarde is geweest. Een hele lange tijd ook voor de eyeballs erop. En je merkt al wel jij, jij hebt ook samenstellers bij het AD gezien die bepaalde keuzes maakte. En ik zei net iets verkeerd. Je zei Je had het over Ik haakt op jou in, waarin jij iets zei over dat er bijvoorbeeld iets verkeerds op de eerste positie kan staan. En dat zijn echt de clickbait verhalen.
Maar die stond niet op de eerste positie, dus deze samensteller deed het goed volgens mij.
Ja, die en die deed het dan goed. Maar het risico daarvan is dus inderdaad dat je als samensteller, want je hebt een. Je hebt een shift en. En in die shift heb. Ga je ook kijken van ja, wat is mijn totale bereik geweest en. En een van de benchmarks of één van die één van die maatstaven is voor hun vaak dat ze dan zo veel mogelijk bereik willen hebben, omdat je, ja, dat is iets wat je heel makkelijk met elkaar kunt vergelijken. Dus als dan de Samen de ene samensteller 1 miljoen views haalt voor iets voor een paar uur en de ander 1,2 miljoen, dan wint die voor zijn gevoel, want dan heeft hij het beter gedaan.
Ja, en door deze artikelscore en artikelwaarde kunnen wij artikelwaarde en kanaalscore kunnen wij dus andere normen belangrijk maken en de andere vergelijkingen de getallen maken waardoor. Waardoor je opeens gaat optimaliseren voor kwaliteitsgebruiker en je kwaliteit.
Dat vereist dus wel een andere manier van denken, ook op de redactie. Dat je ook echt gaat kijken van wat past bij onze titel. Waar staan wij voor? Dit. Dit verhaal haalt misschien iets minder lezers, maar tegelijkertijd brengt het wel iets naar voren, omdat wij dit onderwerp juist heel erg belangrijk vinden of willen aankaarten.
Of omdat het juist werden bijvoorbeeld heel, heel goed uitgelezen en dus de je. Je gaat die data iets meer aanpassen aan de waarden die je wilt uitstralen als titel en die het vaakst kiest.
Ja, dat is waar. Maar het haakt niet alleen in op, op clickbait. Het gaat ook verder. Want ja, ik. Ik loop ook al heel lang trainingen te geven rondom de publieksbehoeften. Dus dat je ook gaat kijken van welke. Welke verzameling aan artikelen plaats ik op mijn op mijn home, zodat er een betere verdeling is en. En inderdaad dat als je gaat kijken naar de kwaliteit, dat die leesdiepte in combinatie met het aantal mensen ook iets zegt, over welke positie geef ik dat dan op.
Mijn manier en voor niks. Want we kunnen dus die gebruiksbehoeften ook kunnen zeggen van ja, ja, eigenlijk vindt jouw hoofdredactie dat we zoveel raak me verhalen moeten hebben, maar we hebben er helemaal geen. En dan, en dan komt er ook een alarmbelletje van smartocto en. Je kan bijvoorbeeld de sentimentmeting waar we het vorige keer in de podcast over hebben gehad, kan je er ook op loslaten en dan zeggen Ja, wij willen een titel zijn die positief in het leven staat. Ja, maar jouw, jouw home ziet er nu heel negatief uit. Ja, dat is best. Kijk, het is natuurlijk, je kan. Je kan dit ook allemaal met menselijke ogen en gevoel en journalistieke gevoel zien, Maar het helpt toch dat als we nou toch hulp van data hebben, dat die data wel ook deze menselijke waarden weerspiegelen en je ook aanzetten en helpen en ook gewoon attenderen. Want het is vooral ook een soort bel functie van hey, er gebeurt hier iets, kijk eens even en misschien moet je het aanpassen. Het is gewoon een hulpje in zekere zin.
Nou ja, en wat ik er ook mooi aan vind is dat het Meer de nadruk legt op de waarde van een artikel, ook voor een abonnee of voor trouwe lezers. Dus dat het niet alleen maar beloond wordt om, omdat er nou eenmaal veel bereik hebben, wat vaak komt via sociale media of via externe kanalen, waarbij eigenlijk die waarde naar beneden geduwd wordt. Nou, die, dat zijn we allemaal aan het verliezen. Dat hebben we helemaal in het begin van deze podcast al besproken. Dat de, de, de, de Google Zero, de dat, die nou ja, er eigenlijk al is. Dus dat die waardebeleving steeds belangrijker wordt. Ja, en het feit dat je dat zeg maar in een in een real time kunt zien, dat is van enorme meerwaarde. En ik? Ik kijk er enorm naar uit, moet ik zeggen.
We zullen zeker in deze podcast het systeem nog even echt goed gaan voorstellen. En over een tijdje als, als. Als we het live hebben, nou.
Over een jaar bijvoorbeeld, dan gaan we ze terugblikken op wat is er gebeurd met deze streaming data? En sprekend over een jaar, want we zijn nu een jaar bezig. Philippe We draaien, We draaien één jaar met deze podcast. Dat wist ik. Een klein jaar geleden hadden we Marty Baron voor het eerst in de in de podcast. En nou, dat eh, dat vieren we dus eigenlijk nu ook in deze aflevering.
Nou mooi. Gefeliciteerd Lars.
Dank je wel Philippe. Jij ook van harte. We gaan het afronden volgens mij. Of niet?
Ja, dit was het.
Dit was het.
Het was al veel te lang.
Het was al veel te lang. Nou, ik zal er nog een paar knipbewegingen maken. Ik maak het nog iets korter. Dit was de Media Innovatiepodcast met Philippe Remarque, directeur journalistiek Lars Anderson, manager Innovatie, allebei bij DPG Media. En nou, blijf luisteren en tot de volgende keer.
Ja, en heb een mooi en vruchtbaar journalistiek jaar.
Fantastisch!